Jean de Koven (1915 - 23 lipca 1937) była amerykańską tancerką baletową i nauczycielką tańca z Bostonu w stanie Massachusetts, która została zamordowana w Paryżu we Francji w lipcu 1937 roku. Przebywała u swojej ciotki Idy Sackheim w hotelu na lewym brzegu Sekwany, gdzie zniknęła 23 lipca po południu. Jej ciało odnaleziono pod frontową werandą willi w La Celle-Saint-Cloud 8 grudnia 1937 roku. De Koven była pierwszą z sześciu ofiar urodzonego w Niemczech seryjnego mordercy Eugena Weidmanna, znanego również jako „Karrer”, przywódca gangu, który przyznał się do swoich zbrodni i miał aż dziewięciu wspólników. De Koven, przed wyjazdem za granicę mieszkał w Brooklynie w Nowym Jorku. Uczyła tańca klasycznego i kształciła uczniów baletu w szkołach w New Jersey. Do Normandii przybyła 19 lipca. Przed zniknięciem De Koven korespondował z mężczyzną, który mieszkał w innym hotelu w Paryżu, z którego później się wyprowadził. W dniu zaginięcia wzięła aparat i powiedziała ciotce, że wróci o 20:00, czyli zdąży na pójście do opery. Sackheim otrzymała list z prośbą o 500 dolarów na bezpieczny powrót jej siostrzenicy, co zostało zbadane przez policję. Później nadeszły żądania okupu i otrzymała tajemnicze telefony. Policji nie udało się zlokalizować osoby kontaktowej, mimo że często zamieszczał on ogłoszenia w paryskim wydaniu amerykańskiej gazety. We wrześniu Sackheim zaoferował nagrodę, prosząc o informacje, które doprowadzą do odnalezienia domniemanych porywaczy De Kovena. Policja znalazła ciało De Kovena zwinięte w płytkim grobie pod werandą. Inne ofiary Weidmanna to pośrednik w handlu nieruchomościami Raymond Lesobre, producent teatralny Roger LeBlond, szofer Joseph Couffy, młody Niemiec, którego poznał w więzieniu Fritz Frommer, oraz prywatna pielęgniarka Janine Keller.