Lisa De Leeuw urodziła się 3 lipca 1958 roku w Moline w stanie Illinois w USA jako Lisa Trego. Dorastała na Środkowym Zachodzie i miała, jak to określano, przeciętne dzieciństwo, wychowywane w typowym środowisku klasy robotniczej. W młodości była znana z wysportowania i chłopczycości, uczestnicząc w zajęciach sportowych i na świeżym powietrzu. Jej pochodzenie etniczne jest rasy kaukaskiej, a jej nazwisko „De Leeuw” oznacza po niderlandzku „Lew”, co sugeruje możliwe holenderskie pochodzenie, choć niewiele jest udokumentowanych na temat jej dziedzictwa rodzinnego. De Leeuw rozpoczęła karierę w branży filmów dla dorosłych pod koniec lat 70. pod wpływem chłopaka, który zarządzał kinem, w którym wyświetlano filmy dla dorosłych. Początkowo się wahała, w 1978 roku przeprowadziła się z nim do Los Angeles, szukając zmiany w swoim małomiasteczkowym życiu. Po utracie około 40 funtów i rozpoczęciu pracy jako modelka dla magazynów dla mężczyzn, w wieku 19 lat zajęła się pornografią. Jej debiut nastąpił w 1979 r. w filmie „800 Fantasy Lane”, który zapoczątkował jej karierę w okresie „złotego wieku porno”. Przez całą swoją karierę De Leeuw współpracowała ze znaczącymi studiami, takimi jak szwedzkie Erotica, Vivid Video – gdzie jako jedna z pierwszych podpisała ekskluzywny kontrakt – i innymi znaczącymi firmami tamtej epoki. Wystąpiła w prawie 200 filmach, w tym w takich tytułach jak „Amanda by Night”, „Ultra Flesh”, „Pro Ball Cheerleaders”, „Garage Girls”, „I Like to Watch”, „Aunt Peg Goes to Hollywood”, „Coed Fever” i „Dixie Ray Hollywood Star”. Najbardziej znana jest z ról w filmie „Amanda by Night”, który zyskał uznanie krytyków, oraz scen takich jak sekwencja pod prysznicem z Johnem Leslie w „Garage Girls”, często wymieniana jako jedna z jej wyjątkowych kreacji. De Leeuw współpracował z wieloma postaciami z branży, w tym z Seką przy „Ultra Flesh”, Johnem Leslie, Bridgette Monet, Paulem Thomasem (z którym często współpracowała) i Johnem Holmesem przy filmach takich jak „Aching Jaws”. Jej filmografia odzwierciedla mieszankę filmów fabularnych i scen hardkorowych, co ukazuje jej wszechstronność. Jej praca zdobyła kilka wyróżnień. Zdobyła nagrodę CAFA dla najlepszej aktorki drugoplanowej w 1981 r. za „Amanda by Night”, nagrodę CAFA w 1982 r. w tej samej kategorii za „Blonde Heat”, nagrodę AVN w 1985 r. dla najlepszej aktorki drugoplanowej – film za „Dixie Ray Hollywood Star” oraz nagrodę AVN w 1986 r. za „Raw Talent”. Została także wprowadzona do Galerii Sław XRCO i AVN w uznaniu jej trwałego wpływu na branżę. Konkretne szczegóły nominacji wykraczające poza jej zwycięstwa są mniej wszechstronnie udokumentowane. Fizycznie De Leeuw miała około 175 cm wzrostu i zaokrągloną budowę, którą charakteryzowały się uderzająco rude włosy, piegi i pełne usta. Jej naturalny rozmiar piersi był często odnotowywany jako 38D, co stało się jednym z jej znaków rozpoznawczych. Często nosiła charakterystyczny naszyjnik z głową lwa, który odzwierciedlał jej nazwisko i dodawał jej ekranowej tożsamości. Fani podziwiali De Leeuw za jej pełną energii energię, prawdziwy entuzjazm i przystępne zachowanie. Uważali ją za seksowną zmysłowa sylwetka – szczególnie duże piersi i biodra – oraz nieskrępowane występy, które emanowały surową seksualną intensywnością. Często chwalono jej rude włosy i piegowatą cerę, co wyróżniało ją w branży zdominowanej przez bardziej konwencjonalny wygląd. Jej wyjątkowe połączenie naturalnego piękna, zdolności aktorskich i zuchwałej osobowości przypominającej Mae West wyróżniało ją spośród rówieśniczek i przyczyniła się do ugruntowania jej reputacji odważnej aktorki. Jej seksualność poza ekranem nie jest obszernie udokumentowana, chociaż jej występy na ekranie obejmowały zarówno sceny heteroseksualne, jak i lesbijskie, co sugeruje raczej elastyczność performatywną niż potwierdzoną orientację osobistą. Kontrowersje wokół De Leeuw są głównie powiązane z plotkami o jej śmierci. undergroundowy charakter branży dla dorosłych w jej czasach nie doprowadził do sprzecznych narracji. Szczegóły jej śmierci pozostają niepewne. Powszechnie podaje się, że zmarła 11 listopada 1993 r. w wyniku komplikacji związanych z HIV/AIDS, zgodnie z publikacją Headpress 25 z 2003 r., relacja ta kontrastuje z wcześniejszymi twierdzeniami. W książce Skinflicks: The Inside Story of the X-Rated Video Industry z 2000 r. autor David Jennings zauważył, że De Leeuw wraz z Brandy Alexandre zaprzeczyli pogłoskom o ich śmierci z powodu AIDS w pod koniec lat 80., twierdząc, że żyją i są zdrowi. Inne niepotwierdzone doniesienia, w tym post na Facebooku, sugerowały, że mogła przeżyć do 2000 r., prawdopodobnie mieszkając spokojnie w Karolinie Północnej. Ze względu na brak oficjalnych rejestrów i ograniczoną dokumentację tamtych czasów jej los pozostaje niepotwierdzony, przy czym 11 listopada 1993 r. jest podawany jako najczęściej akceptowana data śmierci, choć nie została ostatecznie udowodniona.