Hannelore Elsner ( niemiecki: [ˈhanəloːʁə ˈɛlsnɐ] ⓘ, ur. Hannelore Elstner, 26 lipca 1942 - 21 kwietnia 2019) była niemiecką aktorką z długą karierą telewizyjną i filmową. Najpierw wystąpiła na scenie w Monachium, później zagrała w popularnych filmach i serialach telewizyjnych, takich jak Die Schwarzwaldklinik (Klinika w Schwarzwaldzie) oraz jako główna bohaterka, inspektor Lea Sommer, w serialu Die Kommissarin. Międzynarodowe uznanie zyskała dzięki głównej roli w filmie Die Unberührbare (Nie ma dokąd pójść) z 2000 roku, pokazywanym na Festiwalu Filmowym w Cannes. Kariera Urodziła się jako Hannelore Elstner[1] w Burghausen 26 lipca 1942 r.[2] Jej pięcioletni brat zginął w nalocie pod koniec II wojny światowej. Jej ojciec zmarł na gruźlicę, gdy miała osiem lat. Po ukończeniu szkoły teatralnej w Monachium[4] była zaangażowana w monachijskie teatry Münchner Kammerspiele i Kleine Komödie am Max II [de].[2] Jako pierwsza pojawiła się nago na scenie Kammerspiele.[4] Elsner pojawiła się w swoim pierwszym filmie Alt Heidelberg (Old Heidelberg) w 1959 roku w wieku 17 lat. Edgar Reitz odkrył ją w poważniejszym aktorstwie, który obsadził ją u boku Elke Sommer w głównej roli w filmie Die Reise nach Wien z 1973 roku (Wycieczka do Wiednia), jej pierwszej roli poza Niemcami. Później zagrała w filmach i serialach telewizyjnych, takich jak Die Schwarzwaldklinik (Klinika w Schwarzwaldzie). Elsner została zapamiętana z tytułowej roli inspektor Lei Sommer w niemieckim serialu detektywistycznym Die Kommissarin, który był emitowany w telewizji publicznej w 66 odcinkach od 1994 do 2006 roku. Była pierwszą kobietą, która zagrała inspektora w serialu telewizyjnym. [2] Elsner zyskała międzynarodowe uznanie dzięki głównej roli w filmie Die Unberührbare (Nie ma dokąd pójść) z 2000 roku, opowiadającym o ostatnich dniach życia pisarki, ściśle opartym na życiu Giseli Elsner, która popełniła samobójstwo w 1992 roku. Czarno-biały film został napisany i nakręcony przez syna Giseli Elsner, Oskara Roehlera. Był to niemiecki zgłoszenie na Festiwal Filmowy w Cannes i otrzymał trzy nagrody filmowe.[2] Ostatnim ukończonym filmem Elsnera był Kwiat wiśni i demony [ de ] w reżyserii Doris Dörrie, Dörrie powiedziała, że ​​Elsner była wielką poszukiwaczką przygód, która z ciekawością, poświęceniem i odwagą angażowała się w każdą rolę i swoje życie („Für mich war Hannelore Elsner eine große Abenteuerin, die sich mit Neugier, Hingabe und Tapferkeit in jede Rolle und in ihr Leben gestürzt hat”). Elsner brał także udział w słuchowiskach i czytał książki audio. Działała w stowarzyszeniu nawołującym do nie zapominania o Holokauście. W 2011 roku napisała swoje wspomnienia zatytułowane Im Überschwang: Aus meinem Leben (In Exuberance: From My Life)[4], w których szczegółowo opisano, jak dorastała w bawarskiej prowincji, oraz tragiczne epizody z dzieciństwa.[2] Nagrody Elsner w 2012 r. Za tytułową rolę w Die Unberührbare (Nie ma dokąd pójść) Elsner otrzymała Deutscher Filmpreis (niemiecka nagroda filmowa) w kategorii najlepsza aktorka, Deutscher Kritikerpreis (nagroda niemieckich krytyków) oraz Bayrischer Filmpreis 2000 (bawarska nagroda filmowa). W 2003 roku zdobyła nagrodę Niemieckiej Nagrody Filmowej w kategorii Najlepsza Aktorka za Mój ostatni film [ de ] w reżyserii Olivera Hirschbiegela.[8] W 2005 roku otrzymała niemiecki Order Zasługi za kampanię przeciwko AIDS.[2] W 2006 roku otrzymała Bawarską Nagrodę Filmową za całokształt twórczości.[6] Życie osobiste i śmierć Elsner był trzykrotnie żonaty: z aktorem Gerdem Vespermannem od 1964 do 1966, z reżyserem Alfem Brustellinem od lat 70. do swojej śmierci w 1981 i z Uwe B. Carstensenem od 1993 do ich rozwodu w 2000 roku. W 1981 roku urodziła syna ze swoim partnerem, reżyserem Dieterem Wedelem.[6] Zmarła na nowotwór w klinice w Monachium 21 kwietnia 2019 r.[9][10] Hanns-Georg Rodek w nekrologu dla Die Welt opisał ją jako „instytucję narodową… dziką, uwodzicielską i niezależną” („eine Nationale Institution… wild, verführerisch und unabhängig”). Nadawca BR zmienił program na jej cześć, aby pokazywać filmy, w których wystąpiła, oraz wywiad.[9]