Fiona Lewis to angielska aktorka, urodzona w Westcliffe-on-Sea w hrabstwie Essex w 1946 roku. Wśród jej wczesnych osiągnięć znajduje się odcinek The Saint z Rogerem Moore`em w 1966 roku. Zaczynała od bycia zagrożonym i atrakcyjnie przestraszonej w niskobudżetowych horrorach. Po raz pierwszy pokazano ją jako cycatą służącą w ambitnym filmie Romana Polańskiego Nieustraszeni pogromcy wampirów (1967), a następnie dodała niezwykłego wdzięku takim przesiąkniętym krwią filmom, jak Doktor Phibes powstaje ponownie (1972) i Błękitna krew (1973). Jednak nie była to wyłącznie krew i wnętrzności. Lewis zagrał drugoplanową rolę w slapstickowej komedii szpiegowskiej Otley (1969), zagrał dziewkę rozbójnika w Where`s Jack? (także 1969), była dziewczyną Iana McShane’a w pojeździe Richarda Burtona „Villain” (1971) i flirtowała z Lisztem w dziwacznej, przesadnej Lisztomanii Kena Russella (1975). Przerażona rozwojem swojej kariery w Anglii Lewis wybrała się do Stanów Zjednoczonych. Wystąpiła w Dino De Laurentiis Potboiler Drum (1976), zagrała dziennikarkę w Stunts (1977) i miała kilka dobrych momentów w Wściekłości Briana De Palmy (1978) jako seksowna agentka rządowa, która kończy się bardzo nieszczęśliwie. Pojawiła się w westernie Wanda Nevada (1979), była rozkosznie złą pielęgniarką w australijskim Strange Behaviour/Dead Kids (1979), nieźle bawiła się jako kosmita w Strange Invaders (1983) i zagrała lekarza w przygodowej science-fiction Joe Dantego Innerspace (1987). Chociaż Lewis można było oglądać w brytyjskiej telewizji (i wyśmiewano go w Latającym cyrku Monty Pythona), jej jedynym amerykańskim występem była rola Lucy w wersji Draculi CBS (1974). Pomiędzy rolami filmowymi Lewis pisała scenariusze, pracowała jako dziennikarka i wystawiała swoje prace. POKONANO BŁĘDY (niektóre w języku francuskim) – wspomnienia Fiony Lewis na temat jej kariery aktorki filmów klasy B. Fiona Lewis, angielska dziewczyna z wyższych sfer, przybyła do Los Angeles z Londynu na początku lat 70. Z łatwością zajęła się modelingiem i aktorstwem. Historia jej dojścia do półsławy jest po prostu następująca: była gotowa zdjąć ubranie. W Los Angeles spotykała się przez jakiś czas z Carym Grantem, aż uświadomiła sobie, że to jego córka, a nie on, tak naprawdę potrzebowała randki. Nigdy nie brała udziału w lekcjach aktorstwa, ale Roman Polański wybrał ją do roli sprośnej pokojówki w jego filmie Nieustraszeni pogromcy wampirów, czyli Pardon Me, but Your Teeth Are in My Neck. W Kalifornii Dino De Laurentiis wybrał ją do swojego pierwszego hollywoodzkiego filmu „Drum” – dwóch godzin wypełnionych sadyzmem, deprawacją i melodramatem. Następnie zagrała w Strange Behaviour Michaela Laughlina, wcielając się w rolę diabolicznego naukowca. W latach 70. Lewis współpracowała także z co najmniej czterema pisarzami, mając fałszywe wrażenie, że dzięki nim będzie mogła ujawnić swoje sekretne intelektualne ja. Mieszkała z chicagowskim scenarzystą Johnem, dopóki ten nie uwiódł głównej damy w swoim reżyserskim debiucie. W międzyczasie Lewis spędzała dużo czasu w domu Tony`ego Richardsona, gdzie poznała pisarzy nr 2 i 4. Następnie Lewis pozowała dla Playboya. Do 1977 roku podjęła kilka prób dziennikarstwa, pracując jako freelancer dla „Los Angeles Times”. Pomiędzy pisaniem zadań a niezadowalającymi romansami z pisarzami spędzała czas ze swoimi koleżankami: kobietami, które również dożyły dwudziestego roku życia. Po czwartym romansie z pisarzem Douglasem Lewis postanowiła zakończyć swoje zauroczenie pisarzami.