Agustina del Carmen Otero Iglesias (4 listopada 1868 - 10 kwietnia 1965), lepiej znana jako Carolina Otero lub La Belle Otero , była hiszpańską aktorką, tancerką i kurtyzaną. Miała opinię wielkiej urody i słynęła z licznych kochanków. Agustina del Carmen Otero Iglesias urodziła się w Valga Galicia w Hiszpanii jako córka samotnej hiszpańskiej matki Carmen Otero Iglesias (1844–1903) i oficera armii greckiej imieniem Carasson. Jej rodzina była zubożała i jako dziecko przeprowadziła się do Santiago de Compostela, pracując jako pokojówka. W wieku 10 lat została zgwałcona, a w wieku 14 lat opuściła dom ze swoim chłopakiem i partnerem do tańca Paco i rozpoczęła pracę jako piosenkarka/tancerka w Lizbonie. W 1888 roku Otero znalazła w Barcelonie sponsora o imieniu Ernest Jurgens, który przeniósł się z nią do Marsylii, aby promować jej karierę taneczną we Francji. Wkrótce go opuściła i stworzyła postać La Belle Otero, przedstawiając siebie jako andaluzyjską Romkę. Była ładna, pewna siebie, inteligentna, miała atrakcyjną figurę. Mówiono, że jej niezwykle ciemne, czarne oczy były tak urzekające, że „były tak intensywne, że nie można było się przed nimi nie zatrzymać”[4]. Została gwiazdą paryskich produkcji Folies Bèrgere. Jeden z jej bardziej znanych kostiumów przedstawiał zmysłowy biust częściowo pokryty przyklejonymi drogimi klejnotami, a bliźniacze kopuły hotelu Carlton zbudowanego w 1912 roku w Cannes powszechnie uważa się, że wzorowano się na jej piersiach. Otero pojawia się z Liane de Pougy i Cléo de Merode w modnym tłumie w Bois de Boulogne sporządzonym przez Gutha, 1897 W ciągu kilku lat Otero zyskała miano najbardziej poszukiwanej kobiety w Europie. W tym czasie służyła jako kurtyzana bogatym i wpływowym mężczyznom i starannie wybierała swoich kochanków. Związała się z cesarzem Wilhelmem II, księciem Monako Albertem I, królem Edwardem VII, królami Serbii i królem Hiszpanii Alfonsem XIII, a także wielkimi książętami rosyjskimi Piotrem i Mikołajem, księciem Westminsteru i pisarzem Gabriele D`Annunzio. Jej romanse przyniosły jej sławę i zazdrość wielu innych znanych osobistości kobiecych tamtych czasów. Według doniesień sześciu mężczyzn popełniło samobójstwo po zakończeniu ich romansów z Otero, ale nigdy nie zostało to ponad wszelką wątpliwość potwierdzone. Faktem jest jednak, że dwóch mężczyzn stoczyło o nią pojedynek. W sierpniu 1898 roku w Petersburgu francuski operator filmowy Félix Mesguich (pracownik firmy Lumière) nakręcił jednominutową taśmę przedstawiającą Otero wykonującego słynny „Valse Brillante”. Pokaz filmu w sali muzycznej Akwarium wywołał taki skandal (ponieważ w tej frywolnej scenie pojawił się oficer armii carskiej), że Mesguich został wydalony z Rosji. Otero przeszedł na emeryturę po I wojnie światowej, kupując dwór i majątek za równowartość 15 milionów dolarów. Przez lata zgromadziła ogromną fortunę, około 25 milionów dolarów, ale większość z niej przepuściła przez resztę swojego życia, ciesząc się wystawnym stylem życia i często odwiedzając kasyna w Monte Carlo. Żyła w stanie wyraźnego ubóstwa, aż do śmierci na atak serca w 1965 roku w swoim jednopokojowym mieszkaniu w hotelu Novelty w Nicei we Francji. O swoim okresie świetności i karierze Otero powiedziała kiedyś: „Kobiety mają w życiu jedną misję: być piękną. Kiedy się starzeje, trzeba nauczyć się stłuc lustra. Bardzo delikatnie oczekuję śmierci”.