Spring Finley, rudowłosa urodzona w San Francisco w Kalifornii. Samozwańcza „hippiska”. Weszła do branży filmów dla dorosłych w 1975 r., podczas złotego wieku porno, po liberalizacji treści dla dorosłych po sprawie Miller przeciwko Kalifornii, bez żadnych szczegółowych informacji publicznych na temat jej wykształcenia, wcześniejszej pracy ani dokładnego wykształcenia poza możliwymi występami modelek w Kalifornii. Używała wielu pseudonimów, w tym Candy Redding, Leslie Alroe, Candy Sweete, Patricia Lucius, Barbara Salk, Bonnie Lain, Karen Baldwin i Spring Findley, aby zachować anonimowość na pseudonimowej scenie tamtej epoki. Jej kariera trwała od 1975 do 1978, obejmując od 12 do 19 filmów dla niezależnych studiów, takich jak te produkujące pętle szwedzkiej erotyki, w tym wybitne tytuły, takie jak Dixie (1976) z międzyrasowymi scenami oralnymi i waginalnymi jako Cookie, Three Shades of Flesh (1976) z analem i trójkątami jako Lynn oraz Revelations (1976) z fetyszem włosów łonowych, kunnilingus i grupami seks jako Laura. Znana ze swojej entuzjastycznej wszechstronności w robieniu loda, głębokim gardle, penetracji pochwy i odbytu, aktach lesbijskich i orgiach, ucieleśniała odważne, uwodzicielskie role z naturalnym czerwonym krzakiem, który podkreślał owłosioną erotykę z lat 70. Nie udokumentowano żadnych sesji zdjęciowych do magazynów, a częstymi współpracownikami były Joan Devlon w fantastycznych trójkątach i Dianne Galke w scenariuszach z żoną-szefem. Fizycznie mierzyła około 36-24-36, z piersiami w kształcie litery C, zmysłową sylwetką 170 cm, długimi falowanymi rudymi włosami, zielonymi oczami, wąskimi ustami, umięśnionymi nogami, jędrnym tyłkiem i elastyczną cipką chwaloną przez fanów za mokre fałdy w zbliżeniach, bladą piegowatą skórę i zwisające atuty, które dodawały surowego seksapilu bez widocznych operacji. Żadne kontrowersje nie zmąciły jej skromnej kariery na ekranie biseksualność, ale nie ujawniła żadnych relacji osobistych ani szczegółów seksualności, a zarobki prawdopodobnie od 20 000 do 50 000 dolarów za codzienne sesje zdjęciowe o wartości 300–800 dolarów bez dodatków. W mediach uznano ją za „prawdziwą, klasyczną rudowłosą” niedostatecznie wykorzystywaną w filmach, podczas gdy fani zachwycali się: „Jej czerwony krzak i zielone oczy podczas maseczek – czysty żar w stylu vintage” oraz „Jej tyłek i usta w Dixie posiadały każde wytrysk w środku z ognistą pasją”. 1978 po The Starlets, prawdopodobnie w wyniku zmian w branży lub wypalenia zawodowego, pozostawiając niszową spuściznę jako niezapomniana artystka ze złotego wieku wpływająca na erotykę z fetyszem włosów, chociaż opinie kolegów krytykowały jej pojazdy jako „marnujące talenty” bez lepszych budżetów. Nie są znane żadne obecne działania po przejściu na emeryturę.