Yvonne De Carlo urodziła się jako Margaret Yvonne Middleton 1 września 1922 roku w Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej w Kanadzie. Miała trzy lata, gdy ojciec porzucił rodzinę. Jej matka, aby związać koniec z końcem, została kelnerką w restauracji – trudny początek dla aktorki, która pewnego dnia stanie się jedną z elity Hollywood. Matka Yvonne chciała, aby zajmowała się rozrywką i zapisała ją do lokalnej szkoły tańca, a także zadbała o to, aby studiowała teatr. Yvonne wcale nie była nieśmiała. Przypominała nieco Colleen Moore, która podobnie jak ona zabawiała okolicę improwizowanymi przedstawieniami. W 1937 roku, gdy Yvonne miała 15 lat, matka zabrała ją do Hollywood, aby próbowała zdobyć sławę i fortunę, ale nic z tego nie wyszło i wrócili do Kanady. Wrócili do Hollywood w 1940 roku, gdzie Yvonne tańczyła nocami w chórkach, a za dnia meldowała się w studiach w poszukiwaniu pracy filmowej. Po występie w trzech niezafakturowanych rolach w trzech filmach krótkometrażowych wreszcie dostała rolę w filmie fabularnym. Chociaż film Harvard, Here I Come! (1941) była dość kiepska, Yvonne błyszczała swoim krótkim występem jako kąpielowa piękność. Przez resztę 1942 i 1943 roku grała więcej niewymienionych w czołówce ról w filmach, które nie do końca rozpaliły Hollywood. W The Deerslayer (1943) zagrała Wah-Tah. Rola nie była duża, ale była znacznie lepsza od tych, które otrzymała wcześniej. Następny rok był mniej więcej taki sam jak poprzednie dwa lata. Grała małe role jako sekretarki, czyjaś dziewczyna, miejscowe dziewczyny lub urzędniczki biurowe. Większość aspirujących młodych aktorek poddałaby się i wróciła do domu z porażką, ale nie Yvonne. Trudziła się dalej. Następny rok zaczął się tak samo, głównie fragmentami, ale jeszcze tego samego roku dostała tytułową rolę w filmie Salome, gdzie tańczyła (1945) dla Universal Pictures. Choć krytycy nie byli zachwyceni filmem, w końcu nadszedł jej wielki przełom, a film okazał się sukcesem dla Universal. Teraz się toczyła. Jej kolejnym filmem była komedia westernowa Frontier Gal (1945) jako Lorena Dumont. Po roku nieobecności na ekranie w 1946 roku powróciła w 1947 roku jako Cara de Talavera w Pieśni o Szeherezade (1947) i wielu zgodziło się, że jedyną rzeczą wartą obejrzenia w tym filmie była Yvonne. Jej kolejnym filmem był wysoko ceniony film więzienny Burta Lancastera Brute Force (1947). Yvonne wielokrotnie odgrywała główne role, w takich filmach jak Niewolnica (1947), Czarny Bart (1948), Casbah (1948) i River Lady (1948). Odegrała znaczącą rolę w filmie gangsterskim Criss Cross (1949), jako była żona chuligana. Na początku lat pięćdziesiątych Yvonne odnosiła dalsze sukcesy w rolach głównych. Jej talenty zostały ponownie zaprezentowane w filmach takich jak Pustynny jastrząb (1950), Silver City (1951) i Szkarłatny Anioł (1952). Jej ostatnim filmem z 1952 roku był Hurricane Smith (1952), o którym zdaniem większości fanów i krytyków najlepiej zapomnieć. W 1956 roku wystąpiła w filmie, który uwiecznił jej najlepsze dzieło, Dziesięć Przykazań (1956). Zagrała Sephorę, żonę Mojżesza (Charlton Heston). Film był bez wątpienia wielkim przebojem i do dziś jest wyświetlany w telewizji. Jej występ stał się odskocznią do kolejnej świetnej roli, tym razem jako Amantha Starr w Band of Angels (1957). Na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Yvonne występowała w takich serialach telewizyjnych jak Bonanza (1959) i The Virginian (1962). Gdy role filmowe dobiegły końca, wcieliła się w Lily Munster w przebojowym serialu The Munsters (1964). Jednak nadal nie skończyła całkowicie z dużym ekranem. Występy w takich filmach jak McLintock! (1963), Moc (1968), Siedem minut (1971) i Dom cieni (1976) trzymały ją przed oczami kinowej publiczności. Yvonne De Carlo zmarła w wieku 84 lat śmiercią naturalną 8 stycznia 2007 roku w Woodland Hills w Kalifornii.