Xaviera Hollander to oczywiście nazwisko, które powinno być już znane większości uczestników tej witryny. W dużym stopniu znana jest przede wszystkim jako autorka Szczęśliwej prostytutki. (Pełny tytuł: Szczęśliwa prostytutka: moja własna historia), ale napisał wiele książek i był bohaterem wielu (5) filmów. Co najmniej dwukrotnie pojawiła się także w filmie, w tym w filmie MOJA PASJA TO MOJA BIZNES. Wiele witryn zdaje się identyfikować ją jako „holenderską byłą call-girl” (i panią) i/lub autorkę. Jej kariera pisarska rozpoczęła się oczywiście zaraz po udanej karierze prostytutki i damy, ale niewątpliwie była to najważniejsza pozycja w jej karierze. (Począwszy od 1972 r., przez 35 lat, począwszy od 1972 r., pisała dla magazynu PENTHOUSE kolumnę z poradami seksualnymi, zatytułowaną „Zadzwoń do mnie madam”.) Jednak zagłębiając się w jej biografię, odkryłam, że jej historia jest z kilku powodów bardzo interesująca, a większości z nas w dużej mierze nieznana. (W żadnym wypadku nie zaczyna się i nie kończy w Nowym Jorku.) Xaviera urodziła się jako Xaviera de Vries w 1943 roku, na terenach ówczesnych Holenderskich Indii Wschodnich, gdy znajdowało się ono pod okupacją japońską. Właściwie pierwsze 3 lata swojego życia spędziła w japońskim obozie dla internowanych. (Kraina ta później stała się Indonezją). Jednakże ze względu na swoje obywatelstwo jest uważana za obywatelkę Holandii. Jej ojciec był psychiatrą i jednocześnie ordynatorem szpitala. Już w młodym wieku pokazała swoje zdolności literackie, pisząc i redagując szkolne czasopismo, następnie uczęszczała na kurs sekretarstwa i wygrała konkurs organizowany przez Manpower Services, zyskując tytuł „Najlepszego Sekretarza Holandii”. Następnie w 1968 r. zrezygnowała z pracy sekretarki w konsulacie holenderskim, aby zostać call girl w Nowym Jorku, zarabiającą 1000 dolarów za noc. (Było to równowartość prawie 8-krotności dzisiejszej kwoty). Otworzyła swój burdel i wkrótce została czołową damą Nowego Jorku. W 1971 roku została aresztowana za prostytucję i zmuszona do opuszczenia Stanów Zjednoczonych. Niezrażona Xaviera zaczęła pisać książkę o swoich przeżyciach (chociaż korzystała z pomocy autorki widm, Yvonne Dunleavy i dyktatora, Robina Moore`a, którzy wymyślili tytuł książki). Poza swoim najbardziej znanym dziełem napisała wiele innych, a także wyprodukowała sztuki teatralne w Amsterdamie. Powinienem zauważyć, że część jej biografii jest na tym etapie bardzo pobieżna i niezweryfikowana. Co dziwne, wśród szczegółów, których nie udało mi się zawęzić, znajdują się jej wymiary. Nie mogę znaleźć wiarygodnej strony, nawet biorąc pod uwagę jej wzrost i wagę. (Nie ufam ani witrynie, która podała 6`1" i 132, ani tej, która podała 4`1" i 238, z pewnym uzasadnieniem, z którym jestem pewien, że się zgodzisz.) Widziałem też jej majątek netto szacowany na 1,5 miliarda dolarów i tylko 1 do 5 milionów dolarów. (Oczywiście dochody zawsze łatwiej jest zweryfikować niż całkowite wydatki.) Urodziła się we wtorek, jeśli to komuś w czymś pomoże. Nawet imiona jej matki i ojca nie zostały podane na żadnej stronie, którą sprawdzałem. (W świetle tego podane powyżej „fakty” dotyczące jej ojca należy prawdopodobnie traktować z przymrużeniem oka.) CIEKAWOSTKI: Znak zodiaku Xaviery to Bliźnięta. Urodziła się w Roku Kozła według chińskiego zodiaku. Jej numer ścieżki życia (cokolwiek by to nie było) to 11. Jej urodzonym kwiatem jest róża. Jej kamieniem urodzeniowym jest Perła, wraz z Kamieniem Księżycowym i Aleksandrytem. (Perła, należy zauważyć, od dawna jest symbolem czystości i jako kamień urodzeniowy sugeruje skromność, czystość i stabilne małżeństwa – co jasno pokazuje, że coś jest gdzieś zablokowane.) Znana jest z pseudonimu „Vera”. Mając dwadzieścia kilka lat, mieszkała w Afryce Południowej, którą (mądrze) wyjechała do Stanów Zjednoczonych. Według jednego źródła jej nowojorski burdel był znany jako Xaviera`s Happy Home, a według innego The Vertical Whorehouse. (Stoję po drugiej stronie, ponieważ jej wiek madamowski poprzedził tytuł książki zasugerowany przez kogoś innego!) Obecnie ma 79 lat, jest jak najbardziej wyczerpana i powinna przenieść się na emeryturę, gdzieś na cudowną, spokojną łąkę. (Wątpię, żeby zwróciła uwagę na to zastrzeżenie.) Osobiście nigdy nie uważałem Xaviery za strasznie fotogeniczną, ale niektóre jej zdjęcia mają w sobie pewien urok, ponieważ zdają się ukazywać zasadniczą „dzikość” jej ducha. Moim zdecydowanym faworytem jest jej komponowanie nago przy maszynie do pisania. (Jeśli uda mi się to przesłać, wkrótce je tu zobaczysz.) Wątpię, czy skończyłem zgłębianie historii tej „młodej” damy, ale na razie to wystarczy.