Roberts zadebiutowała w filmie kluczową rolą w dramacie J. Lee Thompsona Young and Willing (1954) opowiadającym o życiu więziennych kobiet. Mniej więcej na początku lat sześćdziesiątych nierzadko można było zobaczyć brytyjską aktorkę w filmach fabularnych, zwykle taka aktorka pozostawała na brytyjskim ekranie przez jakiś czas, ale Roberts nadal rosła w siłę, trudno ją zapomnieć jako zrzędliwą gospodynię domową w „Sobotni wieczór i niedzielny poranek” (1960). W 1971 roku Roberts kontynuował takie drugoplanowe role, zwykle jako postacie twardych autorytetów lub nikczemne piękności w filmach, w tym Żony lekarzy (1971), Morderstwo w Orient Expressie (1974), Piknik pod wiszącą skałą (1975), Foul Play (1978), Kiedy dzwoni nieznajomy (1979) i Charlie Chan i klątwa smoczej królowej (1981). Chociaż nigdy nie była daleko od ekranu, czasami widywano ją w telewizji, np. Panią Bonnie McClellan w serialu The Tony Randall Show z 1976 roku (1976). Prawdopodobnie największy sukces odniosła jako ukochana Richarda Harrisa w filmie „This Sporting Life” (1963), za który otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki. Rachel Roberts była zdruzgotana rozwodem z Rexem Harrisonem, a jej alkoholizm i depresja pogłębiły się. Przeniosła się do Hollywood w 1975 roku i próbowała zapomnieć o związku. W 1980 roku Roberts próbował pogodzić się z Harrisonem, ale ożenił się ze swoją szóstą i ostatnią żoną, Mercią Tinker. 26 listopada 1980 r. Rachel Roberts zmarła w swoim domu w Los Angeles w wieku 53 lat. Początkowo przypisywano jej śmierć zawałowi serca. Ogrodnik znalazł jej ciało na podłodze w kuchni, leżące wśród odłamków szkła, spadła przez ozdobną szklaną przegrodę oddzielającą dwa pokoje. Późniejsza sekcja zwłok wykazała, że ​​do jej śmierci doszło w wyniku połknięcia ługu, innej zasady lub innej niezidentyfikowanej substancji żrącej, a także barbituranów i alkoholu, jak szczegółowo omówiono w jej opublikowanych pośmiertnie dziennikach. Bezpośrednią przyczyną śmierci było żrące działanie alkaliów. Koroner udokumentował jako przyczynę śmierci „połknięcie żrącej substancji”, a później „ostre zatrucie barbituranami”. Jej śmierć uznano za samobójstwo