Elżbieta II (Elizabeth Alexandra Mary Windsor) była królową Wielkiej Brytanii i innych królestw Wspólnoty Narodów od 6 lutego 1952 r. do swojej śmierci w 2022 r. Przez całe życie była królową regnantką 32 suwerennych państw, a do czasu swojej śmierci pozostała monarchą 15 królestw. Jej ponad 70-letnie panowanie jest najdłuższym panowaniem dowolnego monarchy brytyjskiego, najdłuższym panowaniem monarchy płci żeńskiej i drugim najdłuższym zweryfikowanym panowaniem jakiegokolwiek monarchy suwerennego państwa w historii. Elżbieta urodziła się w Mayfair w Londynie za panowania swojego dziadka ze strony ojca, króla Jerzego V. Była pierwszym dzieckiem księcia i księżnej Yorku (późniejszego króla Jerzego VI i królowej Elżbiety, Królowej Matki). Jej ojciec wstąpił na tron ​​w 1936 r. po abdykacji swojego brata Edwarda VIII, czyniąc przypuszczalnym następcą tronu dziesięcioletnią księżniczkę Elżbietę. Kształcenia prywatnego uczyła się w domu, a obowiązki publiczne rozpoczęła już w czasie II wojny światowej, pełniąc służbę w Pomocniczej Służbie Terytorialnej. W listopadzie 1947 roku wyszła za mąż za Filipa Mountbattena, byłego księcia Grecji i Danii, a ich małżeństwo trwało 73 lata, aż do jego śmierci w 2021 roku. Mieli czworo dzieci: Karola, Annę, Andrzeja i Edwarda. Kiedy w lutym 1952 roku zmarł jej ojciec, Elżbieta – mająca wówczas 25 lat – została królową siedmiu niezależnych krajów Wspólnoty Narodów: Wielkiej Brytanii, Kanady, Australii, Nowej Zelandii, Republiki Południowej Afryki, Pakistanu i Cejlonu (znanego dziś jako Sri Lanka), a także głową Wspólnoty Narodów. Elżbieta panowała jako monarcha konstytucyjna w okresie poważnych zmian politycznych, takich jak kłopoty w Irlandii Północnej, decentralizacja w Wielkiej Brytanii, dekolonizacja Afryki i przystąpienie Wielkiej Brytanii do Wspólnot Europejskich, a także jej późniejsze wystąpienie. Liczba jej królestw zmieniała się w czasie, gdy terytoria uzyskały niepodległość, a niektóre królestwa stały się republikami. Jako królowa Elżbieta była obsługiwana przez ponad 170 premierów w całym swoim królestwie. Do jej licznych historycznych wizyt i spotkań zaliczały się wizyty państwowe w Chinach w 1986 r., w Rosji w 1994 r. i w Republice Irlandii w 2011 r. oraz spotkania z pięcioma papieżami i czternastoma prezydentami USA. Do znaczących wydarzeń należała koronacja Elżbiety w 1953 r. oraz obchody jej srebrnego, złotego, diamentowego i platynowego jubileuszu odpowiednio w latach 1977, 2002, 2012 i 2022. Chociaż sporadycznie spotykała się z nastrojami republikańskimi i krytyką mediów pod adresem swojej rodziny – zwłaszcza po rozpadzie małżeństw jej dzieci, annus horribilis w 1992 r. i śmierci jej byłej synowej Diany w 1997 r. – poparcie dla monarchii w Wielkiej Brytanii pozostawało niezmiennie wysokie przez całe jej życie, podobnie jak jej osobista popularność. Elżbieta zmarła w wieku 96 lat w zamku Balmoral, a jej następcą został jej najstarszy syn, Karol III. Była członkinią rodu Windsorów. Była teściową zmarłej księżnej Diany (Diana Spencer) i babcią zarówno Katarzyny, księżnej Walii (Kate Middleton), jak i Meghan, księżnej Sussex (Meghan Markle).