Nadia Elena Comăneci Conner (ur. 12 listopada 1961) to rumuńska emerytowana gimnastyczka. Jest pięciokrotną złotą medalistką olimpijską, wszystkie w konkurencjach indywidualnych. W 1976 roku, w wieku 14 lat, Comăneci jako pierwsza gimnastyczka otrzymała na igrzyskach olimpijskich doskonały wynik 10,0. Na tych samych igrzyskach (Letnie Igrzyska Olimpijskie 1976 w Montrealu) otrzymała sześć kolejnych doskonałych dziesiątek za wydarzenia na drodze do zdobycia trzech złotych medali. Na Letnich Igrzyskach Olimpijskich 1980 w Moskwie zdobyła dwa kolejne złote medale i dwa kolejne doskonałe „10”. W swojej karierze zdobyła dziewięć medali olimpijskich i cztery medale Mistrzostw Świata w gimnastyce artystycznej. Comăneci, jedna z najbardziej znanych gimnastyczek na świecie, była chwalona za swój kunszt i wdzięk, które w połowie lat 70. zapewniły temu sportowi niespotykaną na całym świecie popularność. Nazywana przez El País „najbardziej kultową gimnastyczką XX wieku” Comăneci została uznana za jednego ze sportowców XX wieku przez Laureus World Sports Academy. Comăneci mieszka w Stanach Zjednoczonych od 1989 r., kiedy uciekła z komunistycznej Rumunii przed rewolucją w grudniu tego samego roku. Później współpracowała z amerykańskim gimnastyczkiem, zdobywcą złotego medalu olimpijskiego, Bartem Connerem, i wyszła za niego za mąż (ślub, który odbył się w Bukareszcie po upadku reżimu komunistycznego i był transmitowany na żywo w rumuńskiej telewizji), który założył własną szkołę. Nadia Elena Comăneci urodziła się 12 listopada 1961 roku w Onești, małym miasteczku w Karpatach, w okręgu Bacău w Rumunii, w historycznym regionie zachodniej Mołdawii. Urodziła się jako córka Gheorghe (1936–2012) i Ștefania Comăneci, ma młodszego brata. Jej rodzice rozstali się w latach 70., a ojciec przeniósł się później do stolicy Bukaresztu. Ona i jej brat Adrian wychowali się w rumuńskim Kościele prawosławnym. W wywiadzie z 2011 roku jej matka powiedziała, że ​​zapisała Comăneci na zajęcia gimnastyczne, ponieważ jako dziecko była tak pełna energii i aktywna, że ​​trudno było nad nią zapanować. Po latach rywalizacji sportowej na najwyższym poziomie Comăneci ukończyła studia na Uniwersytecie Politehnica w Bukareszcie, uzyskując dyplom z edukacji sportowej, który uprawnił ją do trenowania gimnastyki. Comăneci rozpoczął naukę gimnastyki w przedszkolu z lokalną drużyną Flacăra („Płomień”) pod okiem trenerów Duncana i Munteanu. W wieku 6 lat została wybrana do szkoły gimnastyki eksperymentalnej Béli Károlyi, po tym jak Károlyi zauważył ją i przyjaciela kręcącego kołami od wozu na szkolnym boisku. Károlyi szukał gimnastyczek, których mógłby trenować od najmłodszych lat. Kiedy przerwa się skończyła, dziewczyny szybko weszły do ​​środka, a Károlyi chodził po klasach, próbując je znaleźć. w końcu zauważył Comăneci. (Druga dziewczyna, Viorica Dumitru, rozwinęła się w innym kierunku i stała się jedną z najlepszych rumuńskich baletnic). [Potrzebne źródło] W 1968 roku, gdy miała siedem lat, Comăneci rozpoczęła treningi z Károlyi. Była jedną z pierwszych uczennic szkoły gimnastycznej założonej w Onești przez Károlyi i jego żonę Mártę. Jako mieszkaniec miasta Comăneci mógł przez wiele lat mieszkać w domu, większość pozostałych uczniów zakwaterowała się w szkole. W 1970 roku Comăneci zaczęła rywalizować jako członkini drużyny ze swojego rodzinnego miasta i w wieku dziewięciu lat została najmłodszą gimnastyczką, która kiedykolwiek wygrała Mistrzostwa Rumunii. W 1971 roku wzięła udział w swoich pierwszych międzynarodowych zawodach, podwójnych zawodach juniorów pomiędzy Rumunią a Jugosławią, zdobywając swój pierwszy tytuł w klasyfikacji generalnej i przyczyniając się do złotego medalu drużyny. Przez kilka następnych lat jako juniorka brała udział w licznych krajowych zawodach w Rumunii oraz w zawodach dualnych z takimi krajami jak Węgry, Włochy i Polska. W wieku 11 lat, w 1973 roku, zdobyła złoto w wieloboju oraz tytuły w skoku i w nierównych poprzeczkach na Turnieju Przyjaźni Juniorów (Przyjaźń), ważnych międzynarodowych zawodach młodych gimnastyczek. Pierwszy duży międzynarodowy sukces Comăneci miała miejsce w wieku 13 lat, kiedy prawie zmiotła deskę na Mistrzostwach Europy Kobiet w gimnastyce artystycznej w 1975 roku w Skien w Norwegii. Zdobyła złote medale we wszystkich konkurencjach z wyjątkiem ćwiczeń na parkiecie, w których zajęła drugie miejsce. W tym roku nadal odnosiła sukcesy, wygrywając wielobój w zawodach „Champions All” i zajmując pierwsze miejsce w wieloboju, skoku, belce i drążkach na Mistrzostwach Rumunii. Podczas przedolimpijskich zawodów testowych w Montrealu Comăneci zdobył złoto w wieloboju i na równoważni, a także srebro w sklepieniu, podłodze i drążkach. Znakomita radziecka gimnastyczka Nellie Kim zdobyła złoto na tych zawodach i przez następne pięć lat była jedną z największych rywalek Comăneci.