Maureen O`Hara (ur. Maureen FitzSimons , 17 sierpnia 1920-24 października 2015) była irlandzko-amerykańską aktorką i piosenkarką. O`Hara była słynną rudowłosą, znaną z grania pełnych namiętności, ale rozsądnych bohaterek, często w westernach i filmach przygodowych. Wielokrotnie współpracowała z reżyserem Johnem Fordem i wieloletnim przyjacielem Johnem Waynem. O`Hara była jedną z ostatnich żyjących gwiazd Złotego Wieku Hollywood. O`Hara dorastała w Dublinie w katolickiej rodzinie i od najmłodszych lat marzyła o zostaniu aktorką. Od 10 roku życia trenowała w Rathmines Theatre Company, a od 14 roku życia w Abbey Theatre. Poddała się próbie ekranowej, która została uznana za niezadowalającą, ale Charles Laughton dostrzegł jej potencjał i zaaranżował dla niej wspólną gwiazdę w Jamaica Inn Alfreda Hitchcocka w 1939 roku. W tym samym roku przeniosła się do Hollywood, aby wystąpić z nim w produkcji Dzwonnika z Notre Dame i otrzymała kontrakt od Zdjęcia RKO. Od tego momentu rozpoczęła długą i pełną sukcesów karierę, dzięki czemu zyskała przydomek „Królowa Technicoloru”. Wystąpiła w takich filmach jak How Green Was My Valley (1941) (jej pierwsza współpraca z Johnem Fordem), Czarny łabędź z Tyrone Powerem (1942), The Spanish Main (1945), Sindbad the Sailor (1947), bożonarodzeniowy klasyk Cud na 34 ulicy (1947) z Johnem Payne`em i Natalie Wood oraz Terytorium Komanczów (1950). Swój pierwszy film O`Hara nakręciła z Waynem, aktorem, z którym jest najbliżej związana, w Rio Grande (1950). Następnie ukazał się jej najbardziej znany film „Cichy człowiek” (1952) oraz „Skrzydła orłów” (1957), w którym to czasie jej stosunki z Fordem uległy pogorszeniu. Jej silna chemia z Waynem była tak silna, że ​​wielu przypuszczało, że są małżeństwem lub są w związku. W latach sześćdziesiątych O`Hara w miarę starzenia się coraz częściej zwracała się ku bardziej matczynym rolom, występując w takich filmach jak The Deadly Companions (1961), The Parent Trap (1961) i The Rare Breed (1966). Przeszła na emeryturę w 1971 roku, po tym jak po raz ostatni zagrała z Waynem w filmie Big Jake, ale wróciła 20 lat później, by wystąpić z Johnem Candy w Only the Lonely (1991). Pod koniec lat 70. O`Hara pomagała prowadzić firmę lotniczą swojego trzeciego męża, Charlesa F. Blaira Jr. w St Croix na Amerykańskich Wyspach Dziewiczych, a także redagowała magazyn, ale później sprzedała je, aby spędzać więcej czasu w Glengariff w Irlandii. Była trzykrotnie zamężna, z drugim mężem miała jedną córkę Bronwyn (1944–2016). Jej autobiografia „Tis Herself” została opublikowana w 2004 roku i stała się bestsellerem New York Timesa. W listopadzie 2014 roku otrzymała Honorową Nagrodę Akademii z napisem „Maureen O`Hara, jednej z najjaśniejszych gwiazd Hollywood, której inspirujące kreacje emanowały pasją, ciepłem i siłą”.