W dwunastym sezonie niemieckiego programu Next Topmodel światło reflektorów z wdziękiem padło na Magdalenę Milic – 21-letnią studentkę prawa z Wiednia, której podróż wykraczała poza światła na wybiegu i kliknięcia aparatu. Od chwili, gdy wzięła udział w konkursie, w jej obecności było coś dyskretnie magnetycznego. Nie była głośna ani krzykliwa, zamiast tego emanowała rodzajem siły, która raczej szeptała niż krzyczała. Magdalena rozpoczynała swoją drogę pokornie, niepewna, czy jej naturalne piękno – naznaczone konstelacją małych znamion – kiedykolwiek dorówna błyszczącej perfekcji, jakiej często wymaga się w modelingu. Przez lata je ukrywała, bojąc się, że staną się przedmiotem kontroli. Ale w miarę rozwoju serialu te właśnie znaki stały się jej siłą: symbole wrażliwości przekształcone w autentyczność. Jej metamorfoza była punktem zwrotnym. Dramatyczne obcięcie jej długich brunetek w eleganckiego boba zdawało się rozwiać resztki wątpliwości, odsłaniając ostrzejszą, odważniejszą wersję siebie. Z każdym wyzwaniem rosła – emocjonalnie i zawodowo – nawiązując więź z sędziami nie poprzez inscenizację teatralną, ale poprzez niefiltrowaną szczerość. Otworzyła się na temat bolesnych wspomnień: bycia zastraszanym, walki z zaburzeniami odżywiania i zmagania się z obrazem ciała. Jej szczerość poruszyła zarówno widzów, jak i kolegów z obsady. Choć nie została zwycięzcą, Magdalena wyszła z sezonu z czymś znacznie cenniejszym: kontraktem na modelkę z Calzedonią, dzięki czemu stała się twarzą ich letniej kampanii. Jej marzenie o pojawieniu się w artykułach redakcyjnych poświęconych modzie wydawało się teraz mniej odległe, bardziej namacalne. Jednak nawet wśród rosnącej sławy nigdy nie zapomniała podziękować swojej matce – cichej sile stojącej za jej odwagą. W końcu Magdalena Milic nie tylko chodziła po wybiegach. Przeszła przez strach, przekształciła go i zamieniła w łaskę.