Lya Mara (ur. Aleksandra Gudowicz, 1 sierpnia 1897 - 1 marca 1960) była polską aktorką. Była jedną z największych gwiazd niemieckiego kina niemego. Lya Mara urodziła się jako Aleksandra Gudowicz w polskiej rodzinie w Rydze, w prowincji Inflant. Już jako młoda dziewczyna chciała zostać chemikiem, niczym słynna wówczas Maria Skłodowska-Curie. Tuż przed I wojną światową, w 1913 roku Lya Mara przeprowadziła się z rodziną do Warszawy, gdyż Polska i Łotwa były częścią Imperium Rosyjskiego. Tam rozpoczęła karierę jako tancerka. W Warszawie Lya Mara zagrała swoją pierwszą małą rolę w niemym filmie krótkometrażowym pod charakterystycznie uproszczonym tytułem Chcemy męża (1916, jako Mia Mara), a wkrótce potem w kolejnym filmie Bestia (premiera 5 stycznia 1917) w reżyserii polskiego reżysera starszego pokolenia Aleksandra Hertza. Gwiazdą tego filmu była inna polska aktorka, Pola Negri, która później zrobiła niezwykłą karierę w Niemczech i Ameryce. Niedługo po tym filmie Negri wyjechała do Berlina, a Lya Mara poszła w jej ślady. Miało to miejsce podczas I wojny światowej, a po zajęciu Polski w 1915 roku przez Niemców, stała się częścią Cesarstwa Niemieckiego. Pierwszym filmem Lya Mary w Niemczech był Halkas Gelöbnis (1918) w reżyserii austriackiego reżysera Alfreda Halma, który napisał dla niej także scenariusz do innego filmu Jadwiga. Obydwa filmy wyprodukował młody i energiczny reżyser-producent Frederic Zelnik. Lya Mara poślubiła go w 1918 roku. Zelnik wypromował Marę na główną gwiazdę w Niemczech, ponieważ grała głównie w filmach, które wyreżyserował i wyprodukował. W 1920 roku wytwórnia filmowa Zelnika przyjęła nazwę Zelnik-Mara-Film GmbH. Mara zagrała ważne role, takie jak Charlotte Corday, Anna Karenina (1919) i Manon, przyciągając widzów swoim urokiem i młodzieńczym urokiem. Mara i Zelnik stali się prawdziwymi gwiazdami, goszcząc w swoim domu wielu znanych artystów. Jej popularność dodatkowo ugruntowały setki jej fotografii wydawanych w postaci pocztówek, kart handlowych z czekoladą i papierosami. Jej karierę przerwał poważny wypadek samochodowy pod koniec lat dwudziestych. Mara nie potrafiła dostosować swojej gry aktorskiej do nowych warunków artystycznych po wprowadzeniu w kinie dźwięku w 1929 roku, zaś Zelnik został pierwszym reżyserem w Niemczech, który dokonał postsynchronizacji filmów zagranicznych. Jedynym filmem Lyi Mary z epoki dźwięku jest „Wszyscy pytają o Erikę” (1931) w reżyserii jej męża.[2] Kiedy Hitler objął władzę w Niemczech (1933), Lya Mara wyjechała z Zelnikiem do Londynu. Frederic Zelnik zmarł w Londynie 29 listopada 1950 r. Ostatnie lata życia Mara spędziła w Szwajcarii i tam zmarła 1 marca 1960 r.